غزل ۳۲۹ - هر که را ذره‌ای وجود بود

هر که را ذره‌ای وجود بود
پیش هر ذره در سجود بود ۱

نه همه بت ز سیم و زر باشد
که بت رهروان وجود بود ۲

هر که یک ذره می‌کند اثبات
نفس او گبر یا جهود بود ۳

در حقیقت چو جمله یک بودست
پس همه بودها نبود بود ۴

نقطهٔ آتش است در باطن
دود دیدن ازو چه سود بود ۵

هر که آن نقطه دید هر دو جهانش
محو گشته ز چشم زود بود ۶

زانکه دو کون پیش دیدهٔ دل
چون سرابی همه نمود بود ۷

هر که یک ذره غیر می‌بیند
همچو کوری میان دود بود ۸

همچو عطار در فنا می‌سوز
تا دمی گر زنی چو عود بود ۹