شماره ۴۱۴ - چه آتشیست ز رویت که در جهان افتاد

چه آتشیست ز رویت که در جهان افتاد
که جان ز هستی خود باز در گمان افتاد ۱

ز مهر روی توأم آتشیست در سینه
که چرخ سفله از آن سوز در فغان افتاد ۲

نیفکنی نظری سوی ما بهر عمری
به حال زار جهان یک زمان توان افتاد ۳

میان دیده و دل خون فتاده در عشقت
چرا که خون دل از دیده در میان افتاد ۴

ندیده کام ز لبهای چون شکر دل من
زبان سوسن آزاده در بیان افتاد ۵

چو برگذشت بر ما قد چو شمشادت
چه لرزه ها به تن سرو بوستان افتاد ۶

صبا چو مدح رخ چون گلت بیان می کرد
ز شوق روی تو غلغل به بوستان افتاد ۷