شماره ۴۱۶ - به بستان جهان ای سرو آزاد

به بستان جهان ای سرو آزاد
ز جانت بنده گشتم تا شود شاد ۱

از آن تا قدّ رعنای تو دیدم
ز چشم افتاد ما را سرو و شمشاد ۲

چرا کندی ز بستان امیدم
درخت مهربانی را ز بنیاد ۳

به کویت همچو خاک ره فتادیم
که یک روزت نظر بر ما نیفتاد ۴

مکن زین بیش بر ما جور و خواری
برآرم ورنه از دست تو فریاد ۵

ندارم بیش ازین صبر جفایت
به من تا کی پسندی جور و بیداد ۶

سر و سامان و عرض و نام و ننگم
بدادم جمله از عشق تو بر باد ۷

چه جای پند و قول هر حکیمست
که طشت عشق ما از بام افتاد ۸

جهان را در سر و کار تو کردم
نیامد هیچت از جان جهان یاد ۹