شماره ۴۴۶ - مهر رویش نه چنانم نگران می دارد

مهر رویش نه چنانم نگران می دارد
دایمم خون دل از دیده روان می دارد ۱

این چنین کشته ی شمشیر فراقش که منم
که امیدی به من خسته روان می دارد ۲

چون پری کز نظر خلق نهان باشد یار
خویشتن را ز من خسته نهان می دارد ۳

راست گویم قد و بالای جهان آرایش
چه تعلّق به قد سرو روان می دارد ۴

گرچه از دل برود کام من مسکینش
دل من مهر رخش مونس جان می دارد ۵

خبرت نیست نگارا که شب و روز مرا
آتش شوق تو چون زار و نوان می دارد ۶

در فراق گل رویت همه شب تا به سحر
بلبل جان من خسته فغان می دارد ۷

هر که از جان و سر اندیشه ندارد در عشق
چه غم از سرزنش خلق جهان می دارد ۸

جان چو پروانه برافشانم و در پای افتم
که مرا شمع جمالش نگران می دارد ۹