شماره ۴۴۹ - دلم ز درد غم عشق جان نخواهد برد

دلم ز درد غم عشق جان نخواهد برد
گمان هستی این ناتوان نخواهد برد ۱

اگر ز جور تو جانم به لب رسد جانا
بجز در تو به جایی فغان نخواهد برد ۲

بیا که وقت گلست و به بوستان برمت
که کس گلی به در بوستان نخواهد برد ۳

دلم به قامت شمشاد تو چنان مایل
که نام قامت سرو روان نخواهد برد ۴

تویی گلی به گلستان و بلبل سرمست
بجز ثنای رخت بر زبان نخواهد برد ۵

بیا و کلبه احزان ما مشرّف کن
دمی به لطف که کس این گمان نخواهد برد ۶

چو چشم مست توأم ناتوان و هیچکسی
به پیشت اسم من ناتوان نخواهد برد ۷

به پیش دشمن بدخو ز لطف دلبر ما
یقین که آب رخ دوستان نخواهد برد ۸

بده زکات جوانی و حسن و زیبایی
که جز ثواب کسی از جهان نخواهد برد ۹