شماره ۴۵۱ - چشم خواب آلود او بنگر که چون دل می برد

چشم خواب آلود او بنگر که چون دل می برد
درد عشقش از دل ما صبر مشکل می برد ۱

گر گمان دارد که بر گردم من از کویش به جور
شک ندارم کان نگارم ظنّ باطل می برد ۲

موج دریای بلای عشق او بالا گرفت
لاجرم ملاح جان کشتی به ساحل می برد ۳

ز اب دیده، من درخت قامتت پرورده ام
باغبان چون سعی کرد از میوه حاصل می برد ۴

تا به دست آرد به خون دل ز هر سو توشه ای
در جهان نامرادی رنج سایل می برد ۵

ای دل محزون نظر کن کز جفای روزگار
ای بسا دانا که اکنون جور جاهل می برد ۶

ای بسا بار گنه کز این جهان بر دوشم است
زان سبب شخص ضعیفم بار کاهل می برد ۷

زینهار ای دل تو غم کمتر خور و در ماه پیچ
در خیال روی دلبر کان غم از دل می برد ۸