شماره ۴۹۳ - صبا آمد پیامی سویم آورد

صبا آمد پیامی سویم آورد
مگر زان دلبر گلبویم آورد ۱

که بستان شد معطّر از نسیمش
چو از زلف بت مه رویم آورد ۲

هوا گویی ز لطفش مشک بیزست
که بویی زان خم گیسویم آورد ۳

بسی منّت ز باد صبح دارم
کز آن زلف معنبر بویم آورد ۴

خضر سان زندگی از سر گرفتم
که آب زندگی زان جویم آورد ۵

جهان را جان شیرین با تن آمد
حیاتی زآن لب دلجویم آورد ۶

شوم خاک سر کویت نگارا
که آبی از رخت با رویم آورد ۷