شماره ۴۹۵ - باد بویی ز سر زلف پریشان آورد

باد بویی ز سر زلف پریشان آورد
باد جانش به فدا کز بر جانان آورد ۱

آتش عشق تو می سوخت درون دل ما
خاک کوی تو مگر باد به درمان آورد ۲

داده بودم سر و سامان ز غم عشق به باد
سر سرگشته ما باز به سامان آورد ۳

ز وجودم رقمی بیش نبودی باقی
نکهت زلف تو از نو به تنم جان آورد ۴

چشم بختم که بدی تیره کنون روشن شد
که بشیر آمد و بویی ز گریبان آورد ۵

هرکه آن روی چو خورشید تو را روزی دید
چون شبی بی رخت ای ماه به پایان آورد ۶

هرکه را خلوت وصل تو شبی دست نداد
همچو مجنون ز غمت رو به بیابان آورد ۷

هیچ دانی شب هجران تو را نیست سحر
که جهانی ز غم عشق به افغان آورد ۸