شماره ۵۰۸ - سحرگهی که ز خواب شبانه برخیزد

سحرگهی که ز خواب شبانه برخیزد
هزار فتنه ز دور زمانه برخیزد ۱

اگر تو سرو گل اندام در کنار آیی
هزار ناله ی شوق از کرانه برخیزد ۲

کجا کرانه کند یار مهربان از من
اگر غبار وجود از کرانه برخیزد ۳

اگر تو سرو خرامان درآیی از در ما
کدورت از دل ما بی بهانه برخیزد ۴

به سان سرمه کنم توتیای دیده ی خویش
هرآن غبار کز آن آستانه برخیزد ۵

به بوی دانه خال تو هر زمان صنما
کبوتر دلم از آشیانه برخیزد ۶

بسوزد این تتق زرنگار نُه تویی
گرم ز آتش دل یک زبانه برخیزد ۷

کسی که از دو جهان فرد نیست در غم او
گمان مبر که به محشر یگانه برخیزد ۸

نظر به چشم وفا کن دمی به حال جهان
که از میانه فسون و فسانه برخیزد ۹