شماره ۵۸۷ - مرا تا دل به رویت مهربان شد

مرا تا دل به رویت مهربان شد
ز دیده خون دل گویی روان شد ۱

دلم بر خاک کویت زار بنشست
روان تا قامت سرو روان شد ۲

به بوی آنکه پایت را ببوسد
بدان امّید خاک آستان شد ۳

دل بیچاره ساکن گشت آنجا
فدای خاک کوی دلبران شد ۴

چرا آن دلبر طنّاز باری
پری وار از دو چشم ما نهان شد ۵

مسلمانان نمی دانم که دلبر
چرا با ما چنین نامهربان شد ۶

نگارینا خبر داری ز حالم
که جان از درد دوری ناتوان شد ۷

نخورده شربتی از جام نوشین
به بخت ما چرا او سرگران شد ۸

چو سرو ناز سوی ما گذر کن
که تا گویم جهان از نو جوان شد ۹

بتم تا غمزه ی غمّاز بنمود
بسی فتنه ز چشمش در جهان شد ۱۰