شماره ۵۹۰ - تا دل مسکین من دیوانه شد

تا دل مسکین من دیوانه شد
در غم عشق رخت افسانه شد ۱

تا شد او با درد عشقت آشنا
بی تکلّف از جهان بیگانه شد ۲

خان و مان بر باد مهرت داده ام
تا غم روی توأم همخانه شد ۳

بوسه ای می خواستم گفتی که نه
شکر کردم چون لبت پروانه شد ۴

همچو مویی در غمت بگداختم
تا ز زلفت تاره ای در شانه شد ۵

شمع رویت را شبی دیدم ز جان
دل برفت و پیش او پروانه شد ۶

تا فرورفتم به بحر عشق تو
جان شیرین در سر دردانه شد ۷

گفتم آخر یک نظر بر ما فکن
یار ما را یک زمان پروا نه شد ۸

همچو حلقه بر درش سر می زنم
یک در از وصلش به رویم وا نه شد ۹