شماره ۶۱۴ - چون تو چشم مرحمت بر حال ما خواهی فکند

چون تو چشم مرحمت بر حال ما خواهی فکند
بیش از این جور و جفا از تو نمی دارم پسند ۱

ور مرا از آتش هجران بخواهی سوختن
خاک راهت گشته ام بیداد و خواری تا به چند ۲

ای بت نامهربان حدی بود هر چیز را
مرغ جانم را تو تا کی داری اندر قید و بند ۳

یا ز بندش ده خلاصی یا بکش تا وارهد
پند من بشنو ازین بینش به زلف خود مبند ۴

می کشی و می کشی ما را بدام زلف خود
چون کشد خود را ز شستت آهوی سر در کمند ۵

با قد چون سرو و با این عارض همچون سمن
با رخ همچون گل و لاله به لعل همچو قند ۶

دل ربود از دستم آن دلدار شهرآشوب باز
با قد چون سرو و چشم شوخ و زلف چون کمند ۷

چون ربودی دل ز دستم رفتم از دل هوش و صبر
بیش از این مپسند بر ما از غم هجران گزند ۸

چون منم اندر جهان از عشق سرگردان چرا
آن بت مه روی از دل بیخ مهر ما بکند ۹

گفتم ار آیی شبی مهمان ما لطفی بود
گفت رو هرزه مگو زانجا برو بر خود مخند ۱۰