شماره ۶۱۷ - مرا ز دوستی دوست دشمنان بیشند

مرا ز دوستی دوست دشمنان بیشند
اگرچه دوست نباشند دشمن خویشند ۱

تو شاه عالمیانی و من گدای درت
شهان ز حال گدایان خود بیندیشند ۲

مزن به تیغ جفا دلبرا مرا زین بیش
که عاشقان رخت خستگان دل ریشند ۳

اگرچه شهد دهد نیش هم زند زنبور
تمام خاطره ها خسته از سر نیشند ۴

دلا تو خویش جفاپیشه را به خویش مخوان
که دوستان وفادار بهتر از خویشند ۵

به کنج عافیت آخر چه به ز درویشیست
که دوستان خدا خاک پای درویشند ۶

مراست مذهب آن کز درت نپیچم روی
به جان دوست که اهل جهان در این کیشند ۷