شماره ۶۲۸ - سایه سرو بلندش گر به ما می افکند

سایه سرو بلندش گر به ما می افکند
جان کنم ایثارش اما او کجا می افکند ۱

آن بت دلجوی را بین کز دو زلف کافرش
حلقه ای در گردن باد صبا می افکند ۲

قامت و بالا نگویید آن که از بالا گذشت
آن بلا را بین که مردم در بلا می افکند ۳

خسته ی تیغ فراقش کشته ی جان مرا
بر بساط درد هجران بی دوا می افکند ۴

چشم و زلف کافرش بنگر که هر دم عالمی
از خط مشکین پرچین در خطا می افکند ۵

هر ستمکاری که زلفش کرد با دل در جهان
جور او و خیر خود را با خدا می افکند ۶

حسن رویت را نمی دانم که دایم از چه روی
در میان دیده و دل ماجرا می افکند ۷

تند باد چرخ ناهموار گردون را ببین
هر زمان در باغ جان سروی ز پا می افکند ۸

من چو ذره در هوایش می دوم گرد جهان
مهر بر روی کسی دیگر چرا می افکند ۹