شماره ۶۳۲ - چشمان تو مست و ناتوانند

چشمان تو مست و ناتوانند
پر فتنه و شهره ی زمانند ۱

در وصف تو طوطیان هندی
یک سر همه لال و بی زبانند ۲

سر بر سر این خط و بناگوش
بنهاده چه پیر و چه جوانند ۳

بردار ز رخ حجاب تا خلق
حیران جمال تو بمانند ۴

قومی نکشیده تلخی هجر
قدر شب وصل تو چه دانند ۵

بر روی تو عاشقان بسی هست
بعضی به ملا چه در نهانند ۶

شب تا به سحر ز عشق رویت
با ناله و آه و با فغانند ۷

همچون دهن تو عاشقانت
از هستی خویش در گمانند ۸

در کوی غمت نشسته بر خاک
پیوسته ز دور پاسبانند ۹

عشاق بجز غمت چه خواهند
از بهر غم تو در جهانند ۱۰

هم رحم کنند بر گدایان
شاهان جهان چو می توانند ۱۱