شماره ۶۵۰ - یاری که همه میل دلش سوی وفا بود

یاری که همه میل دلش سوی وفا بود
برگشت و جفا کرد و ندانم که چرا بود ۱

بر حال من دلشده ی زار نبخشود
این نیز هم از طالع شوریده ی ما بود ۲

از هجر تو هر چند که کردیم شکایت
با وصل تو گویی نفس باد صبا بود ۳

آن عهد که بستی و دگر بار شکستی
حقّا که نه از پیش من از پیش شما بود ۴

یک لحظه ز شادی جهان شاد نگشتم
تا دامن وصل توأم از دست رها بود ۵

من شکر وصال تو نه می گفتم اگرنه
آن دولت و شادی که مرا بود که را بود ۶

از رشک قبا می شد پیراهن دلها
روزی که میان من و دلدار صفا بود ۷

مسکین دل من قید سر زلف بتان شد
دیوانه به زنجیر کشیدند و سزا بود ۸

گویند که سلطان جهان بنده نوازست
با ماش ندانم که چرا میل جفا بود ۹