شماره ۶۶۱ - جهان را دولت و بختی جوان بود

جهان را دولت و بختی جوان بود
چو با وصل تو ای آرام جان بود ۱

خوشا روزی که بودم در کنارت
میان ناز و دشمن بر کران بود ۲

مرا با قامت و رخسار خوبت
فراغی از گل و سرو روان بود ۳

کنون در هجر چون نتوان صبوری
چو با وصل توأم حال آنچنان بود ۴

ندانم کی علی رغم بداندیش
توانم از وصالت شادمان بود ۵

رقیب از من ندانم تا چه جوید
چو با من بیش از اینش در میان بود ۶

دل از دستم روان شد صبرم از دل
چنین بی صبر و دل تا کی توان بود ۷

چو مقصودیست هرکس را ز دوران
مرا وصل تو مقصود از جهان بود ۸