شماره ۶۶۲ - گر کسی را درد بی درمان بود

گر کسی را درد بی درمان بود
از لبت درمان او آسان بود ۱

قطره ای زان چشمه ام بر لب چکان
اعتمادی نیست تا بر جان بود ۲

دیده جان بربدوزم از رخت
گر جهانی سر به سر پیکان بود ۳

تو همه جانی که دل بردی ز ما
با تو ما را چون سخن در جان بود ۴

یک دمک ای دیده خون دل مریز
مردمی کن مردمم مهمان بود ۵

چون زنان زنهار بدعهدی مکن
عشق بازی عادت مردان بود ۶

از شراب عشق خویشم مست کن
زآنکه مستی عادت رندان بود ۷

این دل بیچاره ام در هجر تو
تا به کی در عشق سرگردان بود ۸

راست می پرسی چو سرو قامتت
بی رخت بر ما جهان زندان بود ۹