شماره ۶۶۳ - چون دیده ام به هجر رخت پر ز خون بود

چون دیده ام به هجر رخت پر ز خون بود
ما را اگر دمی بنوازی تو چون بود ۱

مسین دل ضعیف من ای نور دیدگان
با درد اشتیاق تو عضوی زبون بود ۲

گفتم مگر شبی بنوازی مرا به لطف
نگذاردم که بخت بدم رهنمون بود ۳

گشتم یقین و طالع خویش آزموده ام
بختم همیشه چون سر زلفت نگون بود ۴

مویی شد از خیال رخت تن ز روز هجر
کاهی شود اگرچه کُه بیستون بود ۵

بگذار کاین دلم ز فراقت حزین شود
چون از زبان من به تو صد آفرین بود ۶

چون قامتت بگو سخنی راست، کج مگو
تا کی قدم ز بار فراقت چو نون بود ۷