شماره ۶۷۶ - امید بود که یار از سر وفا نرود

امید بود که یار از سر وفا نرود
به جان خسته دلان بیش ازین جفا نرود ۱

اگرچه لعل لبت خون ما نهان می ریخت
ز چشم مست تو باید که بر ملا نرود ۲

دلم برفت به یغمای آن دو چشم و دو زلف
چو مست و کافر و بی دین بود چرا نرود ۳

چنین که زلف تو بر روی چون مه آشفتست
نسیم مشک تتاری بگو کجا نرود ۴

گمان نبود دلم کاو وفا کند با من
عزیز من نظر دوستان خطا نرود ۵

سلام من که رساند بدان نگار شبی
چو در حریم وصالش بجز صبا نرود ۶

صبا زمین ادب را ببوس و خدمت کن
بجز دعات بگو بر زبان ما نرود ۷

مریض عشق تو شد در جهان دلم باری
یقین طبیب دل من که بی دوا نرود ۸

اگر به لطف نوازی دل حزین مرا
گدا ز درگه لطف تو پادشا نرود ۹