شماره ۶۹۲ - نشستم تا مگر ماهی برآید

نشستم تا مگر ماهی برآید
نگاری نازنین از در درآید ۱

دلم چون برده ای از در درآیم
که جانت را وصالت درخور آید ۲

مکن زین بیش بر ما جور و خواری
که دور حسن تو هم با سرآید ۳

چو خوشه سرکشیدن نیست راهی
که دانه گر بیفتد واسر آید ۴

برو در صبر کوش ای دل یقین دان
که سرو ناز ما از در درآید ۵

کنم جان و جهان ایثار پایش
اگر مهمان ما آن دلبر آید ۶

اگر جور و جفایش این چنین است
جهان از دلبر و از دل برآید ۷