شماره ۷۴۶ - ای دل مجروح مهجور پریشان روزگار

ای دل مجروح مهجور پریشان روزگار
همچو زلف دلبران پیوسته ای در نور و نار ۱

کار تو بالا گرفت و کار ما از دست رفت
در فراق روی او اینست ما را کار و بار ۲

او ز حال زار ما گرچه فراغت باشدش
دیده ی بختم نهاده روز و شب در انتظار ۳

گفت صبری پیش گیر و بیش ازین انده مخور
زانکه نوش از نیش باشد دایماً و گل ز خار ۴

ما چو خاک راه تو خواریم و تو چون سرو ناز
عیب کی باشد اگر روزی کنی بر ما گذار ۵

نرگس سرمست در بستان فکنده سر به پیش
تا که چشم دلفریبت کی کند دفع خمار ۶

بنده گر بسیار داری در جهان عیبت که کرد
لیکن از مهر و وفاداری یکی را گوش دار ۷