شماره ۷۴۷ - به جان آمد دلم از جور دلدار

به جان آمد دلم از جور دلدار
غمم افزون شد از اندوه غمخوار ۱

مرا گویی که غمخواری نداری
من از غمخوار گشتم این چنین خوار ۲

چه می پرسی که از عشقش چه داری
دل و جانی ز درد و غصّه افگار ۳

به کنج محنتی با درد هجران
بمانده بی دل و بی صبر و بی یار ۴

نه با درد فراق امید درمان
نه از بیم رقیب امکان گفتار ۵

قرینم ناله و افغان چو بلبل
که وقت گل جدا ماند ز گلزار ۶

بلی هرکس که خواهد صحبت گل
بناچارش بباید ساخت با خار ۷

سگان را بر درت بارست و ما را
نباشد بار از آن دارم به دل بار ۸

تو را از من فراغت حاصل و من
به دوری از تو خرسندم به ناچار ۹

نگارا مرغ دل در دام زلفت
مقید گشت در بندش نگهدار ۱۰

تو آزادی و از شوقت جهانی
به دست محنت هجران گرفتار ۱۱