شماره ۷۶۱ - چکنم درد دل خود به که گویم آخر

چکنم درد دل خود به که گویم آخر
مرهم ریش دلم را ز که جویم آخر ۱

من سرگشته ی بیچاره ی مسکین غریب
بر در لطف تو عمریست که پویم آخر ۲

به جوابی ز لب چون شکرت بنوازم
چند گویی سخن تلخ به رویم آخر ۳

صبر گویی بکن از روی من آخر تا چند
ای عزیزم بر من آی به روزیم آخر ۴

سرو شادی بُدم از باغ دلم برکندی
نه گیاهم که دگرباره برویم آخر ۵

این چنین تشنه لب آب حیاتت که منم
ضایع ای دوست مکن بر لب جویم آخر ۶

شه سوارا من دلخسته ز چوگان جفات
به سر کوی تو بنگر که چو گویم آخر ۷

کیمیایی تو و من خاک درت گشته ز جان
نظری کن ز سر لطف به سویم آخر ۸

سایل وصل تو ای دوست منم در دو جهان
به جفا بیش مران از سر کویم آخر ۹