غزل ۳۶۶ - رخت را ماه نایب می‌نماید

رخت را ماه نایب می‌نماید
خطت را مشک کاتب می‌نماید ۱

رخت سلطان حسن یک سوار است
که دو ابروش حاجب می‌نماید ۲

رخت را صبح صادق کس ندیده است
اگرچه صد عجایب می‌نماید ۳

چو در عشق صادق نیست یک تن
همیشه صبح کاذب می‌نماید ۴

ندانم تا چو رویت آفتابی
مشارق یا مغارب می‌نماید ۵

چو زلفت نیز زناری به صد سال
نه رهبان و نه راهب می‌نماید ۶

چه شیوه دارد آخر غمزهٔ تو
که خون‌ریزیش واجب می‌نماید ۷

ز دیوان جهان هر روز صد خونش
چنین دانم که راتب می‌نماید ۸

عجب برجی است درج دلستانت
که دو رسته کواکب می‌نماید ۹

ز عشقت چون کنم توبه که از عشق
نخستین مست تایب می‌نماید ۱۰

بسی با عشق تو عقلم چخیده است
ولی عشق تو غالب می‌نماید ۱۱

دلم بردی و گفتی دل نگه‌دار
که دل در عشق راغب می‌نماید ۱۲

چگونه دل نگه دارم ز عشقت
که گر دل هست غایب می‌نماید ۱۳

غم عشقت به جان بخرید عطار
که چون شادی مناسب می‌نماید ۱۴