شماره ۸۲۱ - در باغ خرامید شبی آن بت مهوش

در باغ خرامید شبی آن بت مهوش
با غمزه چون ناوک و ابروی کمانکش ۱

با قدّ چو سرو چمن و ساعد سیمین
با تیغ جفا دلبر و از می شده سرخوش ۲

گفتا بزنم تیغ جفا بر تو و گفتم
روزیش همین است ز تو جان بلاکش ۳

گفتا که صبوری ز رخم کن دوسه روزی
گفتم که صبوری نتوان کرد بر آتش ۴

خون دل ما می رود ای دوست به راهت
دامن تو ز خون من دلسوخته برکش ۵

شب خوش چه کنی ای بت مه روی خدا را
بازآ که نبودست مرا با تو شبی خوش ۶

در کیش مرا نیست که قربان شوم او را
با آنکه زند تیر جفاهاش ز ترکش ۷

با آنکه جفا می کند او با دل تنگم
دانم نکند این دل بیچاره به ترکش ۸

گویند چه خواهی به جهان ای دل محزون
خواهم شبکی وصل بتی مه رخ مهوش ۹