شماره ۸۳۴ - بیا که دیده ی من دید دوش خوابی خوش

بیا که دیده ی من دید دوش خوابی خوش
برآمده به شب تیره آفتابی خوش ۱

به روی او نظرم خیره شد چنان دیدم
که بست بر رخ چون ماه خود نقابی خوش ۲

سؤال کردم و گفتم نقاب بر مه چیست؟
که هست میل دل من به ماهتابی خوش ۳

مبند بر رخ چون آفتاب خویش نقاب
که هست در سر آن هر دو زلف تابی خوش ۴

بگفتمش ز در بخت ما درآ یک شب
نگشت با من مسکین به هیچ بابی خوش ۵

به جان دوست که شبهاست تا ز درد فراق
دو چشم بخت بد من نکرد خوابی خوش ۶

ز درد روز فراقش به غیر خون جگر
به جان دوست که هرگز نخوردم آبی خوش ۷

مرا شراب ز خون دلست و از دیده
بجز جگر نبود خوردنم کبابی خوش ۸

ز درد دل چو نبشتم شکایتی به طبیب
به غیر جور نفرمود او جوابی خوش ۹

رخت گلست و مرا دل ز عشقت آتش محض
از آن زند به رخم دیده ها گلابی خوش ۱۰