شماره ۸۵۰ - دغدغه ی وصل تو چون برود از دماغ

دغدغه ی وصل تو چون برود از دماغ
کیست که از عشق تو بر دل او نیست داغ ۱

داغ غم عشق تو بر همه دلها بود
لیک مزاج تو را هست ز عالم فراغ ۲

گل چو رخت کی شکفت در چمن و گلستان
سرو چو قدت نرست در همه بستان و باغ ۳

باغ جهان بی توأم هست چو زندان ولی
با رخ گلرنگ تو فارغم از باغ و راغ ۴

مهر رخت دلبرا هیچ تو دانی که چیست
در تن من چون روان چشم مرا چون چراغ ۵

نکهت زلفت فرست سوی من از صبحدم
تا که بیاسایدم از سر زلفت دماغ ۶

دلبر دلخواه را این دو جهت عالیست
روی وفا در زوال حسن گرفته بلاغ ۷

گل بشد از بوستان خار جفا بردمید
داد کنون بوستان شحنگی خود به زاغ ۸

بلبل و کبک و تذرو از در بستان برفت
بین که جهان چون گرفت قمری و زاغ و کلاغ ۹