غزل ۳۸۰ - عقل را در رهت قدم برسید

عقل را در رهت قدم برسید
هر چه بودش ز بیش و کم برسید ۱

قصهٔ تو همی نبشت دلم
چون به سر می‌نشد قلم برسید ۲

دلم از بس که خورن بخورد از او
در همه کاینات غم برسید ۳

بی‌تو از بس که چشم من بگریست
در دو چشمم ز گریه نم برسید ۴

جان همی خواند عهدنامهٔ تو
چون به نامت رسید دم برسید ۵

دل چو بنواخت ارغنون وصال
زود بگسست و زیر و بم برسید ۶

در دم دل ز نقش سکهٔ عشق
نقش مطلق شد و درم برسید ۷

عقل عطار چون ره تو گرفت
ره به سر می‌نشد قلم برسید ۸