شماره ۱۰۰۲ - صد ازین جور و جفا گر ز برای تو کشم

صد ازین جور و جفا گر ز برای تو کشم
همچنان سر همه در پای رضای تو کشم ۱

بس غم و درد که از جور تو بر جان منست
این همه درد به امّید دوای تو کشم ۲

تو جفا بر من بیچاره روا می داری
تا کی این بار ستمها ز جفای تو کشم ۳

یک نفس بیش مرا نیست زمانی سوی ما
بگذر ای دوست که این لاشه به پای تو کشم ۴

من ز رای تو نگردم اگرم سر برود
گر نفس برکشم ای دوست برای تو کشم ۵

تا کی ای دل ز غم خویش مرا خوار کنی
تا کی آخر من دل خسته بلای تو کشم ۶

عافیت خواستم و گوشه ی درویشی و فقر
ای خوش آن روز مگر روز جزای تو کشم ۷

چون جهان را نبود هیچ وفایی و ثبات
پس چرا این همه محنت به وفای تو کشم ۸