شماره ۱۰۰۵ - تا چند زنی تیغ جفا بر دل ریشم

تا چند زنی تیغ جفا بر دل ریشم
زین بیش نماندست مرا طاقت نیشم ۱

رحمی بکن و بر من دل خسته ببخشای
وز دل نمک جور از این بیش مریشم ۲

دل را به غم عشق رخت دادم و عمریست
تا از غم دیدار تو بیگانه ز خویشم ۳

مهرم به دلت کم شد و عشقت به دلم بیش
غافل مشو ای دوست چنین از کم و بیشم ۴

استاد غم عشق تو را نیست جز این کار
کاو نقش خیال تو نهادست به پیشم ۵

روی تو مرا قبله و ابروی تو محراب
اینست همه دینم و آنست همه کیشم ۶

ملجای جهان نیست بجز درگه لطفت
زنهار به خواری تو مران از در خویشم ۷