شماره ۱۰۱۴ - عمریست تا من از جان حیران آن جمالم

عمریست تا من از جان حیران آن جمالم
بگرفت بی رخ او از جان خود ملالم ۱

دل رفت و جان مسکین از هجر در تکاپوی
در بحر غم گرفتار در جستن وصالم ۲

کویش مرا هوس بود گفتم که بینمش روی
کاندر هوای وصلش مرغی شکسته بالم ۳

در کارگاه وصلش نقشی نبست هرگز
استاد عشق زان رو بی نقش او خیالم ۴

خون دلم بخوردی از چشم مست و آنگه
خون دل جهانی گویی بود حلالم ۵

تا روی همچو ماهش از دیده رفت گویی
بر یاد ابروانش پیوسته چون هلالم ۶

حال دلم چه پرسی سرگشته در جهانست
نه صبر هست و نه دل اینست بی تو حالم ۷