شماره ۱۰۳۷ - در سرم هست که سر در سر کار تو کنم

در سرم هست که سر در سر کار تو کنم
جان نخواهم که بود بی رخ تو در بدنم ۱

سالها تا شب هجران تو بر من گذرد
که ز درد غم عشقت مژه بر هم نزنم ۲

به دو چشم تو که چون زلف تو بر ماه رخت
هردم آشفته و شوریده و بی خویشتنم ۳

سر تسلیم چو حکمست مرا اندر پیش
لیکن ای دوست دمی چون بنوازی نزنم ۴

به خیال قد و رخسار تو در فصل بهار
اتّفاقاً گذر افتاد به سوی چمنم ۵

سرو دیدم که به بالای جهان می نازید
گل رخ از غنچه برون کرد که ماه سمنم ۶

گفتم ای باد صبا زود بدم تا بر دوست
گر مجالی بود آنجا که بگویی سخنم ۷

گو که من بی رخ زیبا و قد رعنایت
گل کجا می برم و سرو روان را چکنم ۸

زود بشتاب که گر بر سر خاکم گذری
از تف آتش دل سوخته یابی کفنم ۹

یاد لعل لب تو پیش شکر می کردم
نیشکر دست برآورد و بزد بر دهنم ۱۰

پیش لعل لبت ار غنچه دهن بگشاید
بزنم بر دهن او همه درهم شکنم ۱۱