شماره ۱۰۴۹ - تا به کی دل را ز درد عشق تو پر خون کنم

تا به کی دل را ز درد عشق تو پر خون کنم
دیده نم دیده را در هجر تو جیحون کنم ۱

هر شب از دست فراقت چند بار از راه چشم
زعفرانی رنگ رخسارم ز خون گلگون کنم ۲

چون الف بودم قدی داری روا ای بیوفا
کان الف را هر دم از درد فراقت نون کنم ۳

گفته بودی در غمم چونی چه گویم درد دل
بی رخت ای نور دیده زندگانی چون کنم ۴

درد عشقم همچو افسانه ست نزد خاطرت
در نمی گیرد اگر خود صد هزار افسون کنم ۵

دیده ام بر من حسد دارد نگر تا چاره چیست
گر مفر باشد ز راه غیرتش بیرون کنم ۶

ناله گاه از درد دوری می کنم بیچاره وار
گاه از جور و جفای گردی گردون کنم ۷

گرچه درویشم ولی از کیمیای وصل تو
گر بیابم خویشتن را در شبی قارون کنم ۸

هم امیدم هست روزی در جهان کز وصل من
خاک در چشم حسودان خسیس دون کنم ۹