شماره ۱۱۰۲ - درد دل خویش با که گویم

درد دل خویش با که گویم
درمان دل خود از که جویم ۱

بی روی تو اوفتان و خیزان
سرگشته ی زلف تو چو گویم ۲

جانم به لب آمد از فراقت
در جستن وصل چند پویم ۳

بر حال دلم دهد گواهی
خوناب دو چشم و رنگ رویم ۴

در شوق میان همچو مویت
از غصّه گداخته چو مویم ۵

از خاک وجود ناشکیبا
گر کوزه گری کند سبویم ۶

بر شادی دوست و رغم دشمن
من ترک وصال تو نگویم ۷

تا چند تحمّل فراقت
آخر نه ز آهن و نه رویم ۸

ای نور دو دیده چهره از غم
تا چند به آب دیده شویم ۹

گر یار ز عشق خویش صد داغ
بر جان و دلم نهد چه گویم ۱۰

از جمله مخلصان چه باشد
من بنده ی بندگان اویم ۱۱

غیر از تو کسی دگر ندارم
ای از دو جهان تو آرزویم ۱۲