هوش مصنوعی: این متن یک نیایش عاشقانه و دردآلود است که در آن شاعر از درد هجران، تنهایی و نیاز به لطف و توجه معشوق سخن می‌گوید. او از رنج‌های عاطفی خود می‌گوید و از معشوق می‌خواهد که به او نظر کند و درهای بسته را بگشاید.
رده سنی: 16+ متن دارای مضامین عرفانی و عاشقانه عمیق است که درک آن نیاز به بلوغ عاطفی و فکری دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده و مفاهیم عرفانی ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد.

شماره ۱۱۰۵ - یارب که تو بگشای در بسته به رویم

یارب که تو بگشای در بسته به رویم
یارب نظری کن ز سر لطف به سویم ۱

دلبسته و تن خسته ز دردیم همیشه
دانی تو همه حال دل من چه بگویم ۲

محتاج به تکرار نباشد غم دل را
بر اشک دو چشمم نظری افکن و رویم ۳

حال دل آن خسته مجروح چه پرسی
در چفته بازوی جفای تو چه گویم ۴

گر زآنکه بگویی تو به ترک من مهجور
من ترک شب وصل تو ای دوست نگویم ۵

در شدّت هجران تو ای نور دو دیده
از ناله شدم نال و من از مویه چو مویم ۶

بیچاره دل من به جهان انس نگیرد
تا جعد سر زلف سمن پاش نبویم ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۳۳۹
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۱۰۴ - دل را به بوی وصل تو دادیم و می رویم
گوهر بعدی:شماره ۱۱۰۶ - تا به چند از رخ زیبای تو مهجور شویم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.