شماره ۱۱۱۱ - سرگشته در این عرصه ایام چو ماییم

سرگشته در این عرصه ایام چو ماییم
فرزین صفت ای شاه به کوی تو گداییم ۱

دردیست مرا در دل بیچاره و عمریست
تا از رخ جان پرورت ای دوست جداییم ۲

هستی تو طبیب دل پردرد ضعیفم
از لطف جهان بخش تو محتاج دواییم ۳

عشق تو چو کوهست و تن غمزده کاهی
آخر تو بگو چون به غم عشق برآییم ۴

من خاک ره شوقم و تو سرو روانی
در حسرت بالای تو سرگشته چو ماییم ۵

ماییم و نوای غمت و برگ غریبی
آخر نظری کن تو که بی برگ و نواییم ۶

گر جان به اشارت طلبی از من مهجور
ما منتظر و بنده ی فرمان شماییم ۷

گم کرده رهم لیک مرا گفت سروشی
از جاده مشو دور که ما راهنماییم ۸

تو شاه جهانبانی و من مور ضعیفم
دربان تو را بنده درگاه نشاییم ۹