هوش مصنوعی:
شاعر در این متن از عشق و ارادت خود به درویشان و راه معنوی آنها سخن میگوید. او از لطف و توجه معشوق و نیاز خود به رحمت الهی برای رسیدن به وصال جانان میسراید. همچنین، از زیبایی و جذابیت معشوق و تأثیر آن بر دلش یاد میکند.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عرفانی و شعری است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند عشق و دلباختگی ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
شماره ۱۱۲۲ - قدم نه شاه باز ما دمی در کوی درویشان
قدم نه شاه باز ما دمی در کوی درویشان
نظر کن یک زمان از لطف آخر سوی درویشان ۱
شدم درویش راه تو رهم بگشا به کوی خود
که بادی می وزد بس خوش، دلا از کوی درویشان ۲
نگار چابک دلبر به زلف همچو چوگانش
ز میدان جهانداری ربوده گوی درویشان ۳
نهال وصل جانانم به خشکی می کند میلی
مگر از لطف خود آبی کند در جوی درویشان ۴
اگر خواهم زکات حسن از رویت مکن عیبم
که باشد سخت می دانم چو آن دل سوی درویشان ۵
نظر کن یک زمان از لطف آخر سوی درویشان ۱
شدم درویش راه تو رهم بگشا به کوی خود
که بادی می وزد بس خوش، دلا از کوی درویشان ۲
نگار چابک دلبر به زلف همچو چوگانش
ز میدان جهانداری ربوده گوی درویشان ۳
نهال وصل جانانم به خشکی می کند میلی
مگر از لطف خود آبی کند در جوی درویشان ۴
اگر خواهم زکات حسن از رویت مکن عیبم
که باشد سخت می دانم چو آن دل سوی درویشان ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۲۹۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۱۲۱ - ای صبا نیست به عالم چو قدش سرو روان
گوهر بعدی:شماره ۱۱۲۳ - ای سخت گمان سست پیمان
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.