شماره ۱۱۳۰ - جان شیرینم تویی دانی که شیرینست جان

جان شیرینم تویی دانی که شیرینست جان
گر دهد دستم شبی در پایت افشانم روان ۱

سر و جان ما تویی یک دم به سوی ما خرام
زآنکه دایم سرو را میلست بر آب روان ۲

من دل و جان جهان از بهر وصلت خواستم
دولت وصل تو ما را خوشتر آید از روان ۳

چشم و ابرویت ز ما بربود هوش و عقل و دین
روی زیبایت ببردم طاقت و صبر و توان ۴

پادشاه حسن و زیبایی تویی از روی لطف
رحمتی کن رحمتی زنهار بر این ناتوان ۵

چند رانی وقت گل ما را ز بستان ارم
بر غریبی بی نوایی رحم کن گر می توان ۶

گر به دستم گل بیفتد از سرابستان عیش
هم نسیمی آورد سویم صبا از گلستان ۷

نکهتی آمد به سویم صبحدم گویا مگر
از سر زلف تو می آید صبا عنبرفشان ۸

یک شبم بنواز جانا از وصال خود که من
غیر لطف جان فزایت کس ندارم در جهان ۹