شماره ۱۱۴۷ - بیا و دیده جانم به وصل بینا کن

بیا و دیده جانم به وصل بینا کن
به بوی زلف خودم دلبرا توانا کن ۱

به روی چون گلت ای گلعذار سیم اندام
زبان بلبل جان را به طبع گویا کن ۲

چو بسته ام دل خود را به زلف سرکش تو
دری ز وصل نگارا به روی او وا کن ۳

ز هجر چشمه ز چشمم روان شدست بیا
درون دیده ما همچو سرو مأوا کن ۴

ز درد عشق دلا گر پناه می طلبی
پناه در شکن زلف یار پیدا کن ۵

به چشم جان به رخ خوب او ببین و زکات
ز لعل دلکش او بوسه ای تمنّا کن ۶

ز روی لطف نگارا تو بنده ی خود را
درون خاطر عاطر به گوشه ای جا کن ۷

دلا ز آتش هجران بسان عود بسوز
جهان به آب دو دیده بسان دریا کن ۸