شماره ۱۱۸۱ - مکن تو روی چو خورشید خود نهان از من

مکن تو روی چو خورشید خود نهان از من
که در فراق برآمد دو صد فغان از من ۱

روان به پای تو کردم دلی که بود مرا
قرار و صبر و خرد بستدی روان از من ۲

چو سرو ناز اگر سوی باغ بخرامی
به جای زر به نثار قدت روان از من ۳

صبا برو بر یار شکسته پیمانم
بپرس دلبر ما را به صد زبان از من ۴

پس از سلام و تحیت چو بی شمار دهی
بگو بگوی خدا را به دلستان از من ۵

که رفت تا تو برفتی قرار از دل ما
چراست آن رخ زیبا چنین نهان از من ۶

گذشت عشق من و تو ز خسرو و شیرین
از آن زنند به هر کوچه داستان از من ۷

به هجر روی تو بس ناتوان و مسکینم
ببرد عشق رخت طاقت و توان از من ۸

چو نیست هیچ نصیبم ز شادی شب وصل
ملول من ز جهان در غم و جهان از من ۹