شماره ۱۱۸۵ - آه از ستم زمانه ی دون

آه از ستم زمانه ی دون
کاو کرد مرا جگر پر از خون ۱

از درد فراق آن دلارام
از دیده روان شدست جیحون ۲

قدی چو الف که بود ما را
از تاب فراق کرد چون نون ۳

لیلی صفتا منم ز شوقت
سرگشته به کوه و دشت مجنون ۴

عشق رخت ای بت ستمگر
نتوان که ز دل کنیم بیرون ۵

از دیده نمی رود خیالت
یادم نکنی ز بخت وارون ۶

چشم تو بریخت خون دلها
هردم به هزار مکر و افسون ۷

آب رخ ما ز آتش هجر
کردی تو به خاک راه هامون ۸

بر هر دو جهان تو حاکمی عدل
ما را نرسد چگونه و چون ۹