شماره ۱۲۲۴ - تشنه درد فراقت منم ای جان در ده

تشنه درد فراقت منم ای جان در ده
جرعه ای زان لب لعلت که کند ما را به ۱

دلم از تیغ فراق رخ تو مجروحست
مرهمی از شب وصلت به من بی دل نه ۲

این سخن چون بشنید از من مسکین فی الحال
ترک سرمست برآشفت و کمان کرد به زه ۳

تیر مژگان به کمان خانه ابروش نهاد
آنچنان بر دل ما زد که فلک گفتا زه ۴

دیده بگشای و نظر سوی من خسته فکن
که مرا رنگ رخ از هجر تو شد همچون به ۵

گفته بودند زکاتی تو بخواه از حسنش
بوسه ای خواستم از لعل لبش گفتا ده ۶

گفتم از لطف خدا چون تو جمالی داری
خطر چشم بدان را تو زکاتی می ده ۷

روزگاری عجب و خلق جهان بوالعجبند
نشناسند کسی را که که که بود که مه ۸