شماره ۱۲۴۹ - دو دیده بر سر راهت نهاده ام بازآی

دو دیده بر سر راهت نهاده ام بازآی
بلا و غصّه ازین بیش بر جهان مفزای ۱

بگیر دست ضعیفم به وصل خویش شبی
مبر چو گیسوی پرتاب خویشتن در پای ۲

اگرچه عهد ببستی ولی یقینم بود
که هر سخن که بگویی نیاوری بر جای ۳

بیا و یک نظر از روی مهر با ما کن
که هست روی چو خورشید تو جهان آرای ۴

قسم به چشم چو آهوی تو که سرمستم
به بوی آن دو سر زلف شوخ غالیه سای ۵

به روی و موی تو آنگه به طاق ابرویت
به بوس آن دو لب لعل و شهد شکرخای ۶

گر از فراق تو جانم به لب رسید از غم
ز روی لطف ترحّم کن و شبی بازآی ۷

که تا به دیده تحقیق بنگری در ما
که بی تو چون بگدازم به هجر جان فرسای ۸

ز دست روز فراقت چو چنگ بخروشم
به حسرت شب وصلت ز ناله ام چون نای ۹