غزل ۴۱۷ - دوش آمد و گفت از آن ما باش

دوش آمد و گفت از آن ما باش
در بوتهٔ امتحان ما باش ۱

گر خواهی بود زندهٔ جاوید
زنده به وجود جان ما باش ۲

عمری است که تا از آن خویشی
گر وقت آمد از آن ما باش ۳

مردانه به کوی ما فرود آی
نعره زن و جان فشان ما باش ۴

گر محرم پیشگه نه‌ای تو
هم صحبت آستان ما باش ۵

پریده زآشیان مایی
جویندهٔ آشیان ما باش ۶

از ننگ وجود خود بپرهیز
فانی شو و بی نشان ما باش ۷

ره نتوانی به خود بریدن
در پهلوی پهلوان ما باش ۸

تا کی خفتی که کاروان رفت
در رستهٔ کاروان ما باش ۹

چون می‌دانی که جمله ماییم
با جمله مگو زبان ما باش ۱۰

چون اعجمیند خلق جمله
تو با همه ترجمان ما باش ۱۱

تا چند ز داستان عطار
مستغرق داستان ما باش ۱۲