هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه و غزلگونه، بیانگر درد و رنج عاشق از دوری معشوق و جفاهای اوست. شاعر از معشوق میپرسد که چرا روی از او پنهان کرده و چرا با وجود نور وجودش، همچنان به او جفا میکند. همچنین، از معشوق میخواهد که بر سر او گذری کند و به درد دلش پاسخ دهد.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و تشبیهات ادبی ممکن است نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی داشته باشد.
شماره ۱۲۹۵ - چون چشم بد از روی خودم دور چه داری
چون چشم بد از روی خودم دور چه داری
روی از من دل سوخته مستور چه داری ۱
خورشید جهانتاب بگو راست چو قدش
کز پرتو روی بت من نور چه داری ۲
چون نیش جفا می زنیم دم به دم ای جان
مرهم تو ز ریش دل من دور چه داری ۳
چشم تو که آموخت به مستی گه و بی گه
از نرگس شهلاش تو مخمور چه داری ۴
رنجور فراقم گذری بر سر ما کن
آخر تو جواب من رنجور چه داری ۵
روی از من دل سوخته مستور چه داری ۱
خورشید جهانتاب بگو راست چو قدش
کز پرتو روی بت من نور چه داری ۲
چون نیش جفا می زنیم دم به دم ای جان
مرهم تو ز ریش دل من دور چه داری ۳
چشم تو که آموخت به مستی گه و بی گه
از نرگس شهلاش تو مخمور چه داری ۴
رنجور فراقم گذری بر سر ما کن
آخر تو جواب من رنجور چه داری ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۲۴۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲۹۴ - صبا بازآ که درمانم تو داری
گوهر بعدی:شماره ۱۲۹۶ - ای دل به سر کویش رو گر هوسی داری
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
