شماره ۱۳۱۱ - که را طاقت بود بر درد دوری

که را طاقت بود بر درد دوری
که یارد کرد در آتش صبوری ۱

تویی نزدیکتر بر من ز جانم
ز جان هرگز کسی جستست دوری ۲

تنم را قوّتی و روح را قوت
تویی جان و دو چشم را سروری ۳

همی گویی صبوری کن به هجران
نمی آید مرا از دل به دوری ۴

ولی مشکن دل مهجور ما را
بباید کردنش ضبری ضروری ۵

دمی سوی چمن بخرام چون سرو
که گویند آن بهشتست و تو حوری ۶

صبوری چون کنم از رویت ای دوست
جهان را جان جهان بین را تو نوری ۷

منم جان و جهان کرده فدایت
بگو آخر چرا از ما نفوری ۸