شماره ۱۳۱۲ - فدای جان منست آن نگار چون حوری

فدای جان منست آن نگار چون حوری
بگو چگونه توان کرد از رخش دوری ۱

به جان رسید دل من ز درد روز فراق
از آنکه هست دلم را دوای مهجوری ۲

طبیب درد دلم را دوا نکرد و برفت
که نیست جز شب وصلش دوای رنجوری ۳

ز شهد لب چو کنم نوش می بدادم نیش
چه چاره چونکه ترا نیست خوی دلجویی ۴

بهشت و جنّت و حور و قصور بی رخ تو
چه گونه در نظر آید مرا تو منظوری ۵

دلا هوای بلندست از جهان ما را
ز شاهباز نیاید مزاج عصفوری ۶