شماره ۱۳۱۷ - تا کی ز سر زلف تو ما را ننوازی

تا کی ز سر زلف تو ما را ننوازی
در بوته عشقم چو زر و سیم گدازی ۱

ای باد برو حال دل خسته هجران
بر دوست بده عرضه که تو محرم رازی ۲

رازیست درین دل که تو دانی به حقیقت
کز بنده نیازست و ز تو بنده نوازی ۳

مجروح شدم دل ز جفا و ستم چرخ
آخر تو چرا مرهم این ریش نسازی ۴

سرو ار چه بود راست چو چوبی بدنست او
تشبیه به قدّت نتوان کرد به بازی ۵

با سرو دلم گفت که دیدی قد او را
در ملک جهان گر چه تو در کوی مجازی ۶