شماره ۱۳۲۵ - هر آنکه داد مرا عمر او دهد روزی

هر آنکه داد مرا عمر او دهد روزی
چو او گذشت به روزم دهد به نوروزی ۱

به حکم ایزد بی چون بود همه بد و نیک
ز بخت خویش ندانیم دور بهروزی ۲

ز سنگ خاره که آورد لعل چون آتش
هم او نهاد به فیرزوه رنگ فیروزی ۳

که خانه ی عسلی ساخت در دل زنبور
که داد موم عسل را چنین شب افروزی ۴

ز باد صبح گذشتست شمع جمع فلک
که در نهاد به شمع این چنین جگرسوزی ۵

دلا چرا تو غم رزق می خوری به جهان
ببین که در دل خاکست مور را روزی ۶

غم جهان مخور ای دل که عمر بر بادست
به دل چرا بجز از بار غم نیندوزی ۷

چه اعتماد به چرخ فلک توان کردن
که کار چرخ نباشد بجز کله دوزی ۸